10.

Kilka dni później

           Pełen niepokoju zapukałem do drzwi pokoju lekarskiego w poszukiwaniu dr. Waldmanna. Bałem się tego, co mi powie. Po chwili durnego oczekiwania usłyszałem gromkie "Proszę".

 - Cześć, Andreas. - Powiedziałem do niego. - Dzień dobry. - Mało brakowało, a zapomniałbym, że są tam również inni lekarze. - Można cię na chwilę prosić? - Znaliśmy się od dawna, jego rodzice przyjaźnili się z moją matką i ojczymem. Niedawno skończył studia i został przyjęty do pracy w tym szpitalu. Jako jedyny zgodził się wyjawić mi coś więcej, niż zapewne powinien.

 - Jasne, już idę. - Pozostawił niedopitą kawę i wyszedł na korytarz. - Nie chciałbym z tobą o tym tutaj rozmawiać...

 - Nie mam czasu na przemieszczanie się w tę i z powrotem. Pogadajmy tutaj.

 - A czym ty taki zajęty jesteś? - Zdziwił się, na co zmieszałem się z lekka.

 - Muszę wracać do Theo. Wiesz, bardzo dziwnie się ostatnio zachowuje. Boi się zostawać sam, a za razem nie dopuszcza do siebie nikogo oprócz mnie.

 - Nic dziwnego. Wygląda na to, że względnie zaufał tylko tobie.

 - Co to miało znaczyć?

 - Próbuje tworzyć pozory, wzbudzić w tobie litość i jej pochodne, żebyś potem nie miał serca pozwolić mu udać się na terapię.

 - Jaką terapię? Co ty pierdolisz?! - Poniosło mnie. Miał mi wszystko wyjaśnić, a nie robić z mózgu jeszcze większą wodę, niż mam!

 - Uspokój się, bo nic ci nie powiem.

 - I tak tego nie robisz!

 - Myślisz, że Schmidt by ci powiedział więcej?

 - Dobra, może masz rację. Nawijaj.

 - W krwi twojego brata wykryto znaczną ilość środka odurzającego. Jego skutkiem są halucynacje, urojenia.

 - Twierdzisz, że Theo jest ćpunem?

 - Poniekąd. Problem wydaje się być jednak jeszcze poważniejszy.

 - Jak bardzo poważny?

 - Twój brat wykazuje cechy znacznie bardziej niepokojące, również gdy nie jest pod wpływem owego środka. Podejrzewamy, że zaburzenie dysocjacyjne tożsamości.

 - Ej, ty do mnie po chińsku gadasz, nie?

 - Inaczej jest to rozdwojenie jaźni. Rodzaj schizofrenii.

 - Rozdwojenie jaźni? To znaczy, że mu... - Pokazałem mu gestem, o co mi chodzi.

 - W dużym uproszczeniu... W zasadzie... Dobra, niech będzie i tak. Nie wiem, czy byś zrozumiał, gdybym powiedział ci to inaczej.

 - Nie rób ze mnie idioty, ok?

 - Spoko.

 - Jakie mogą być przyczyny tego całego rozdwojenia jaźni?

 - Traumatyczne przeżycia, na przykład. Przeżył ostatnio coś takiego?

 - Nie... A coś innego?

 - Patologie, stresy, trudności z przystosowaniem się do życia w społeczeństwie...

 - On zawsze zachowywał się inaczej niż inni, ale nigdy nie było to jakieś nienormalne...

 - Niektórzy mówią, że jest to choroba dziedziczna.

 - Nie... To nie wchodzi w grę. Nikt w naszej rodzinie nie cierpiał na schizofrenię.

 - A więc musisz się dowiedzieć, co mogło być przyczyną. I doprowadzić do tego, żeby znalazł się w klinice leczenia uzależnień.

 - Żeby to takie proste było.

 - Ktoś ci to obiecywał?

 - A na to są jakieś leki?

 - Terapia lekowa raczej nie jest skuteczna. Powinniście skontaktować się z dobrym psychiatrą, rozpocząć trapię przez niego zaproponowaną. Jak najszybciej.

 - Masz może jakieś namiary na takiego lekarza? Nie chcę, żeby Theo zajmował się jakiś pierwszy lepszy szarlatan.

 - Ma się rozumieć. - Rzekł z widocznym rozbawieniem.

 - Co cię tak bawi?

 - Szarlatan chociażby. Nawet w takiej chwili nie jesteś w stanie się powstrzymać od swoich przyzwyczajeń.

 - Dasz te namiary?

 - Wyślę ci później sms'em. Jeśli mógłbym ci coś doradzić - uważaj teraz na Theo, bo w waszym domu mogą dziać się bardzo dziwne rzeczy, zważywszy na jego stan...

 - Co masz na myśli?

 - Przekonasz się. Cierpliwości...